Sow, dat is alweer bijna drie weken geleden... Maar weer ff een nieuw verhaaltje, voor het slapen gaan.
Emily kwam op bezoek vanuit Canada. Vorige week maandag stond ze op het vliegveld, om 02.55PM zou ze er zijn. Succes. We weten geen Terminal, vliegmaatschappij, waarvandaan, niks. Geen antwoord meer op mails. Nou, dan gaan we maar gewoon. Er kwam maar een vliegtuig aan om 2.55, maar vanuit Washington. Dat ligt niet in Canada. Vlakbij het vliegveld toch nog een telefoontje: Waar zijn jullie nu? Ik ben net geland op Terminal C. O, da's mooi, ik wilde daar al heen rijden, ben er over twee minuten. Tada, hoeveel informatie heb je nodig om een perfecte timing te krijgen. Gezellig voor Els, anderhalve week een vriendin over de vloer.
17 Augustus waren we 5 jaar getrouwd, maar we hadden gezegd dat onze vakantie ons feest zou zijn. Dus niet iets speciaals gedaan. 20 Augustus werd Els 2x jaar (de leeftijd van een vrouw vraag je niet). Els wilde dit zelf eigenlijk niet zo heel erg vieren, dus er was eigenlijk niemand uitgenodigd. Koos had natuurlijk wel spannend lopen doen over kadootjes. Besteld op internet, maar o o, komen ze wel op tijd, o Els hoe moet dat nou, en meer van dat soort dingen. Natuurlijk waren er kadootjes: Een na-het-bakken-koekjes-afkoel-rek met drie bakblikken, zodat Koos koekjes mee kan nemen naar kantoor, twee Irish Whistles/Pennywhistles zodat Els muziekjes kan fluiten en een enorm grote en sterke hangmat voor bij het zwembad zodat oma en oma lekker kunnen liggen als ze hier zijn ;) En Els wist van dat alles niets, want ze 'kon niks verzinnen', al heeft ze deze dingen terloops wel een keer genoemd. En Emily heeft haar afgelopen maandag meegenomen naar de pedicure, dus nu heeft ze weer hele poezilige schattige mooie voetjes met rode nagels (FOTO'S!!!).
MAAR: Tot Els haar verrassing werd er om een uur of 10 aangebeld, en daar stonden JD en Sarah met Penny en Ellie op de stoep! Wie heeft die nou weer uitgenodigd? Zijn ze om 5 uur 's morgens uit Fort Worth vertrokken om Els te feliciteren! En wat schetst Els haar verbazing als om een uur of 3 ook Andrew, Shannon, Edmund en Sam op de stoep staan! Zo wordt het nog een echte verjaardag, dat was niet het plan! Maar wel leuk! Zondagmorgen vertrokken JD en Sarah weer naar Fort Worth. Emily is dinsdagmiddag weer gevlogen.
En het heeft geregend! Niet heel veel, maar wel iets van betekenis. We mogen niet meer sproeien vanwege de droogte, en er wordt gevraagd om weinig electriciteit te gebruiken 's middags (airco), want het net kan het anders niet aan.
Rens wordt nu echt bijdehand. Als hij Thomas zijn speen wil terug geven, moet Thomas wel eerst 'Please' zeggen. En de melk was op: Stoute mama! Mama nieuwe melk maken. Uit de winkel!
Zo, dat was het weer even. Over anderhalve week gaan we rijden naar California!
Groeten,
*s Hoefakker
Thursday, August 25, 2011
Sunday, August 7, 2011
Tropical storm en een beetje hitte
Och och, wat gaat de tijd hard. Eerst was de auto stuk, nu hebben we hem al weer anderhalve week terug. Eerst was het nog twee maanden totdat we weggaan met de camper, nu nog maar vier weken. Eerst was Els nog lang niet jarig, en waren we gewoon 'nog maar' 4 jaar getrouwd, nu zijn we over ruim een week 5 jaar getrouwd en is Els bijna 26...
Goed, beginnen waar we gebleven waren. De auto doet het dus weer, het bestelde onderdeel (alternator/spanningsregelaar) was er binnen twee dagen ofzo, en dinsdag anderhalve week geleden konden we hem weer ophalen. Al met al zijn we hem dus maar een week kwijt geweest. En de alternator doet het, of in ieder geval, de auto doet het. Da's toch ff afwachten, als je zoiets besteld via internet, of het dan inderdaad wel de goede is. Dus twee motorsteunen, een tierod (onderdeel van wielophanging), alternator, een voorband en 1000 dollar verder hebben we weer twee auto's. En een van de monteurs zei dat het een goede motor is. Het zal wel, tot over een jaar. Dan kom ik weer 1000 dollar brengen. Dat hou je denk ik toch met 2e hands auto's, tenzij je er echt verstand van hebt.
Het kantoor is verhuisd. We zijn in het zelfde gebouw op dezelfde verdieping gebleven, 1 deur dichterbij (de lift). We konden zelfs ons suite (appartement) nummer meenemen. Het is een stuk groter, dus nu kunnen we weer mensen aannemen. En we hebben veel meer ramen en licht, dus een veel mooier uitzicht. Mooi hoor. Mooi uitzicht. Heel mooi. Als ik nou eens ambtenaar was geweest... Kon ik de hele dag met een kop koffie in de ene hand en een verrekijker in de andere naar Downtown kijken, naar al die hoge torens, kijken of al die mensen achter al die ramen wel aan het werk zijn. Maar daar heb ik geen tijd voor, we hebben veel nieuwe opdrachten, dat is ook wel leuk en voor de lange termijn beter.
Els is naar Shakespear's toneelstuk Othello geweest. Dat was in het Miller Outdoor Theatre, een openluchttheater. 's Morgens gratis kaartjes gehaald, en 's avonds van een prachtige voorstelling genoten. Samen met familie Vreugdenhil. Die kwamen we twee weken geleden tegen, of eigenlijk, zij zochten ons op. Ze kwamen naar onze kerk, en keken naar ons uit. Dus ze stappen onze kerk binnen, zien ons zitten, lopen naar ons toe en vragen of we Nederlands zijn... Tsja. Rens is blijkbaar wel erg blond, Els loopt er niet bij als een Texas Lady en Koos niet als een cowboy. Al zou dat laatste dan ook wel weer opvallen in de kerk, maar dan zouden ze misschien niet raden dat we uit Nederland komen. Dus we hebben ze uitgenodigd, en Els gaat nu af en toe met hullie op pad.
Vorige week dreigde tropical storm Don (nr. 4 dit jaar; Alex, B?, C? en Don) richting Houston te komen. Overal lichte onbezorgdheid gemixt met hoop op veel regen. Het heeft hier sind maart maar 20% van de normale hoeveelheid geregend... Alles is droog en dor. De grond is een soort klei, en dat krimpt helemaal. De grond wordt zichtbaar lager, en langs betonranden zoals stoepranden en het zwembad ontstaat een kier van een paar centimeter. Dus iedereen hoopte dat het eindelijk zou gaan regenen. Maar ja, om daar nou een tropical storm bij te krijgen, dat is dan weer niet zo leuk. Gelukkig dreigde het nooit een orkaan te worden, dus dat viel mee. En uiteindelijk kwam hij bij Corpus Christi, Texas, aan. Dat is zo'n 250 mijl ten zuiden van hier, 400km. Tsja. Kregen wij dus maar twee heftige buien, en twee dagen later waren we weer terug bij af.
Nou hebben wij wat bomen in de achtertuin staan. En de electriciteit/telefoon gaat hier door de lucht. En die bomen die trekken zich daar niet veel van aan, ze groeien daar gewoon doorheen. Met een storm heb je best dikke kans dat de stroom uitvalt, maar om dat nou zo uit te lokken... Dus we hebben de huisbaas gevraagd die takken weg te halen, want we hebben zelf geen ladder. Hij ook niet blijkbaar, maar hij heeft ook geen Arbo, dus dat komt goed. Halve boom weg. Ach, valt wel mee. Het is wel duidelijk zichtbaar, en niet zo mooi, maar niet storend en dit is beter dan een week zonder stroom na een storm.
Na Don kwam een periode met lekker warm weer, wat het heden ten dage nog steeds is. Afgelopen week elke dag boven de 100F (38C). Het zwembad water is lekker opgewarmd naar 35/36 graden (Celsius, anders kun je bijna schaatsen). Ik zag net dat het zeewater in de Golf van Mexico ook lekker is opgewarmd: 32 graden Celsius. Dan voel je in ieder geval niet dat je in het water plast.
En dus weer geen regen geen regen geen regen. Wel een keer de sproeier vergeten uit te zetten. Ik had hem aan gezet vlak voordat Rens naar bed ging, om zeven uur. Om half drie 's nachts werd ik wakker, even naar de WC, en ik hoor water door de leiding suizen... Hm, toch maar ff de sproeier uitzetten. Zo is het ook niet erg effectief.
Ondertussen heeft Tropical Storm Emily zich ook al aangediend, maar die zit nu op de Atlantische Oceaan (ver) ten Oosten van Florida. Dus die gaat waarschijnlijk verder naar boven, zwakt af, en is dan geen storm meer maar de in Nederlandd welbekende 'depressie vanaf de Atlantische Oceaan die onze kant op komt'. Gefeliciteerd, jullie krijgen wel regen. Geen idee hoe lang dat duurt, maar ik ben benieuwd over een week of twee drie.
Groeten,
*s Hoefakker
Goed, beginnen waar we gebleven waren. De auto doet het dus weer, het bestelde onderdeel (alternator/spanningsregelaar) was er binnen twee dagen ofzo, en dinsdag anderhalve week geleden konden we hem weer ophalen. Al met al zijn we hem dus maar een week kwijt geweest. En de alternator doet het, of in ieder geval, de auto doet het. Da's toch ff afwachten, als je zoiets besteld via internet, of het dan inderdaad wel de goede is. Dus twee motorsteunen, een tierod (onderdeel van wielophanging), alternator, een voorband en 1000 dollar verder hebben we weer twee auto's. En een van de monteurs zei dat het een goede motor is. Het zal wel, tot over een jaar. Dan kom ik weer 1000 dollar brengen. Dat hou je denk ik toch met 2e hands auto's, tenzij je er echt verstand van hebt.
Het kantoor is verhuisd. We zijn in het zelfde gebouw op dezelfde verdieping gebleven, 1 deur dichterbij (de lift). We konden zelfs ons suite (appartement) nummer meenemen. Het is een stuk groter, dus nu kunnen we weer mensen aannemen. En we hebben veel meer ramen en licht, dus een veel mooier uitzicht. Mooi hoor. Mooi uitzicht. Heel mooi. Als ik nou eens ambtenaar was geweest... Kon ik de hele dag met een kop koffie in de ene hand en een verrekijker in de andere naar Downtown kijken, naar al die hoge torens, kijken of al die mensen achter al die ramen wel aan het werk zijn. Maar daar heb ik geen tijd voor, we hebben veel nieuwe opdrachten, dat is ook wel leuk en voor de lange termijn beter.
Els is naar Shakespear's toneelstuk Othello geweest. Dat was in het Miller Outdoor Theatre, een openluchttheater. 's Morgens gratis kaartjes gehaald, en 's avonds van een prachtige voorstelling genoten. Samen met familie Vreugdenhil. Die kwamen we twee weken geleden tegen, of eigenlijk, zij zochten ons op. Ze kwamen naar onze kerk, en keken naar ons uit. Dus ze stappen onze kerk binnen, zien ons zitten, lopen naar ons toe en vragen of we Nederlands zijn... Tsja. Rens is blijkbaar wel erg blond, Els loopt er niet bij als een Texas Lady en Koos niet als een cowboy. Al zou dat laatste dan ook wel weer opvallen in de kerk, maar dan zouden ze misschien niet raden dat we uit Nederland komen. Dus we hebben ze uitgenodigd, en Els gaat nu af en toe met hullie op pad.
Vorige week dreigde tropical storm Don (nr. 4 dit jaar; Alex, B?, C? en Don) richting Houston te komen. Overal lichte onbezorgdheid gemixt met hoop op veel regen. Het heeft hier sind maart maar 20% van de normale hoeveelheid geregend... Alles is droog en dor. De grond is een soort klei, en dat krimpt helemaal. De grond wordt zichtbaar lager, en langs betonranden zoals stoepranden en het zwembad ontstaat een kier van een paar centimeter. Dus iedereen hoopte dat het eindelijk zou gaan regenen. Maar ja, om daar nou een tropical storm bij te krijgen, dat is dan weer niet zo leuk. Gelukkig dreigde het nooit een orkaan te worden, dus dat viel mee. En uiteindelijk kwam hij bij Corpus Christi, Texas, aan. Dat is zo'n 250 mijl ten zuiden van hier, 400km. Tsja. Kregen wij dus maar twee heftige buien, en twee dagen later waren we weer terug bij af.
Nou hebben wij wat bomen in de achtertuin staan. En de electriciteit/telefoon gaat hier door de lucht. En die bomen die trekken zich daar niet veel van aan, ze groeien daar gewoon doorheen. Met een storm heb je best dikke kans dat de stroom uitvalt, maar om dat nou zo uit te lokken... Dus we hebben de huisbaas gevraagd die takken weg te halen, want we hebben zelf geen ladder. Hij ook niet blijkbaar, maar hij heeft ook geen Arbo, dus dat komt goed. Halve boom weg. Ach, valt wel mee. Het is wel duidelijk zichtbaar, en niet zo mooi, maar niet storend en dit is beter dan een week zonder stroom na een storm.
Na Don kwam een periode met lekker warm weer, wat het heden ten dage nog steeds is. Afgelopen week elke dag boven de 100F (38C). Het zwembad water is lekker opgewarmd naar 35/36 graden (Celsius, anders kun je bijna schaatsen). Ik zag net dat het zeewater in de Golf van Mexico ook lekker is opgewarmd: 32 graden Celsius. Dan voel je in ieder geval niet dat je in het water plast.
En dus weer geen regen geen regen geen regen. Wel een keer de sproeier vergeten uit te zetten. Ik had hem aan gezet vlak voordat Rens naar bed ging, om zeven uur. Om half drie 's nachts werd ik wakker, even naar de WC, en ik hoor water door de leiding suizen... Hm, toch maar ff de sproeier uitzetten. Zo is het ook niet erg effectief.
Ondertussen heeft Tropical Storm Emily zich ook al aangediend, maar die zit nu op de Atlantische Oceaan (ver) ten Oosten van Florida. Dus die gaat waarschijnlijk verder naar boven, zwakt af, en is dan geen storm meer maar de in Nederlandd welbekende 'depressie vanaf de Atlantische Oceaan die onze kant op komt'. Gefeliciteerd, jullie krijgen wel regen. Geen idee hoe lang dat duurt, maar ik ben benieuwd over een week of twee drie.
Groeten,
*s Hoefakker
Tuesday, July 19, 2011
Vuurwerk, water weg en autopech
Nou, die 4th of July zijn we bij Miller Outdoor Theatre geweest hoor! Wat een drukte. Er is een tribune, die was vol. Dan een grote grasheuvel vanwaar je ook de voorstelling kan zien: Vol. Dan de achterkant van de heuvel, van waar je niks kunt zien en weinig kunt horen: Ook vol. Dan het Hermann Park: Niet vol, maar wel een hoop mensen. Wij konden nog een plekje vinden een beetje aan de zijkant, dus kleedje neergelegd en naar de muziek geluisterd. Rens vond het wel leuk. Daarna een eindje gewandeld door het park, en tegen vuurwerktijd weer teruggewandeld. Rens: Oh, dat is mooi! Nog meer! Boem boem boem! Dat is mooi! O nog meer! -repeat-
7 Juli was Koos jarig, dus voor de leuk vrij genomen. De ochtend gebruikt om e.e.a. te regelen, zo moest nog steeds het adres op het rijbewijs aangepast worden. Zo gezegd, zo gedaan, heel simpel allemaal, kost maar 11 dollar, is 2 minuten werk en 2.5 uur wachten. Zucht.
Maar Els had heerlijke taart gebakken, dus dat maakte een boel goed. En Rens had een mooie tekening gemaakt, en Rens en Thomas hadden een fles heerlijke MacAllen Schotse Whisky, en Els had er mooie glazen en een mooie fles bij. Dus die staan nu mooi te zijn in de woonkamer, en de whisky is langzaam aan het verdwijnen.
Rens heeft Thomas de Trein gekregen, vrienden wilden dat wegdoen omdat hun zoon er niet meer mee speelt. Heuleboel treintjes en een heuleboel rails. Dus voor Rens hebben we een klein rondje gemaakt, en daar doet ie nu op rondrijden met Thomas en z'n vriendjes. Met Thomas de Trein, en diens vriendjes wel te verstaan. Thomas mag er liever nog niet eens naar kijken!
Afgelopen zondag kwam Koos Joe tegen in de kerk. Joe is iemand uit de UK (London), die hier voor een of twee maanden werkt. Hij doet iets met anodic protection, dat wil zeggen, voorkomen dat offshore platforms wegroesten. Uitgenodigd voor lunch, toen om mee te gaan naar Brazos Bend State Park om alligators te spotten, toen voor diner, en 's avonds nog een leuk spel mee gedaan. Ja, dat was gezellig.
Brazos Bend staat trouwens bijna droog vanwege de droogte (ja, 't zal wel niet vanwege het vocht komen). Het waterpeil was ongeveer een halve meter lager. Maar de waterlelies en het gras stonden wel op normaal peil, dus ideaal om verstoppertje te spelen voor de alligators. We hebben er nog wel 5 of 6 kleine (1 tot 1.5 meter) gezien, maar lang niet zoveel als we hoopten. Wel hebben we de bananaspider gezien, google maar eens. Best akelig groot (8-10cm doorsnee), en ziet er erg gevaarlijk uit... En ze zijn altijd met z'n zesentachtigen of meer. Helaas geen camera mee, dus als je het niet gelooft, dan geloof je het niet. Ze schijnen lekker te zijn, staat op internet. En alles wat op internet staat is waar.
Maandag een beetje pech gehad, de auto van Koos schee ermee uit. Eerst het lampje van de ABS aan. Toen stopte de radio ermee en blies de airco alleen nog warme (buiten)lucht. Dat was wel een beetje zweten... Eerste afslag eraf, maar ja, natuurlijk zit je net bij een knooppunt. Dus die eerste afslag liet nog even op zich wachten. Eraf, en hij wilde niet meer schakelen. Dus in z'n '1' (denk ik, maar 't is een automaat) verder rijden. De eerste de beste garage ingedoken.
Wat kan het zijn, wat kan het zijn? Ik dacht eerst meteen aan de accu, wilde niet aan de boordcomputer denken en later dacht ik aan de spanningsregelaar. En het was dat laatste. Da's een dure grap. Verder kwamen ze erachter dat er twee motor ophangingen stuk zijn, en een wielophanging. Tsja, lekker verhaal. We waren wel blij met die auto, maar was het toch een miskoop? Ach, ik denk het niet. Met tweede hands auto's weet je het tenslotte nooit, alles gaat een keer stuk. De Mazda heeft ook al eens wat gehad, en die is nog jonger en heeft veul minder mijlen. Leuk is anders, maar we zien wel. En zelf doen gaat niet echt helpen, de onderdelen alleen al zijn schreeuwend duur en na een wielophaning komt een uitlijning: Dat kan ik niet zelf... Doe dan de rest ook maar.
Groeten, *s Hoefakker
7 Juli was Koos jarig, dus voor de leuk vrij genomen. De ochtend gebruikt om e.e.a. te regelen, zo moest nog steeds het adres op het rijbewijs aangepast worden. Zo gezegd, zo gedaan, heel simpel allemaal, kost maar 11 dollar, is 2 minuten werk en 2.5 uur wachten. Zucht.
Maar Els had heerlijke taart gebakken, dus dat maakte een boel goed. En Rens had een mooie tekening gemaakt, en Rens en Thomas hadden een fles heerlijke MacAllen Schotse Whisky, en Els had er mooie glazen en een mooie fles bij. Dus die staan nu mooi te zijn in de woonkamer, en de whisky is langzaam aan het verdwijnen.
Rens heeft Thomas de Trein gekregen, vrienden wilden dat wegdoen omdat hun zoon er niet meer mee speelt. Heuleboel treintjes en een heuleboel rails. Dus voor Rens hebben we een klein rondje gemaakt, en daar doet ie nu op rondrijden met Thomas en z'n vriendjes. Met Thomas de Trein, en diens vriendjes wel te verstaan. Thomas mag er liever nog niet eens naar kijken!
Afgelopen zondag kwam Koos Joe tegen in de kerk. Joe is iemand uit de UK (London), die hier voor een of twee maanden werkt. Hij doet iets met anodic protection, dat wil zeggen, voorkomen dat offshore platforms wegroesten. Uitgenodigd voor lunch, toen om mee te gaan naar Brazos Bend State Park om alligators te spotten, toen voor diner, en 's avonds nog een leuk spel mee gedaan. Ja, dat was gezellig.
Brazos Bend staat trouwens bijna droog vanwege de droogte (ja, 't zal wel niet vanwege het vocht komen). Het waterpeil was ongeveer een halve meter lager. Maar de waterlelies en het gras stonden wel op normaal peil, dus ideaal om verstoppertje te spelen voor de alligators. We hebben er nog wel 5 of 6 kleine (1 tot 1.5 meter) gezien, maar lang niet zoveel als we hoopten. Wel hebben we de bananaspider gezien, google maar eens. Best akelig groot (8-10cm doorsnee), en ziet er erg gevaarlijk uit... En ze zijn altijd met z'n zesentachtigen of meer. Helaas geen camera mee, dus als je het niet gelooft, dan geloof je het niet. Ze schijnen lekker te zijn, staat op internet. En alles wat op internet staat is waar.
Maandag een beetje pech gehad, de auto van Koos schee ermee uit. Eerst het lampje van de ABS aan. Toen stopte de radio ermee en blies de airco alleen nog warme (buiten)lucht. Dat was wel een beetje zweten... Eerste afslag eraf, maar ja, natuurlijk zit je net bij een knooppunt. Dus die eerste afslag liet nog even op zich wachten. Eraf, en hij wilde niet meer schakelen. Dus in z'n '1' (denk ik, maar 't is een automaat) verder rijden. De eerste de beste garage ingedoken.
Wat kan het zijn, wat kan het zijn? Ik dacht eerst meteen aan de accu, wilde niet aan de boordcomputer denken en later dacht ik aan de spanningsregelaar. En het was dat laatste. Da's een dure grap. Verder kwamen ze erachter dat er twee motor ophangingen stuk zijn, en een wielophanging. Tsja, lekker verhaal. We waren wel blij met die auto, maar was het toch een miskoop? Ach, ik denk het niet. Met tweede hands auto's weet je het tenslotte nooit, alles gaat een keer stuk. De Mazda heeft ook al eens wat gehad, en die is nog jonger en heeft veul minder mijlen. Leuk is anders, maar we zien wel. En zelf doen gaat niet echt helpen, de onderdelen alleen al zijn schreeuwend duur en na een wielophaning komt een uitlijning: Dat kan ik niet zelf... Doe dan de rest ook maar.
Groeten, *s Hoefakker
Monday, July 4, 2011
Grand Plans
Het is 4th of July vandaag! Dat betekent dat broer Rien en nichtje Jannita morgen jarig zijn, Koos twee dagen later en broer Willem nog een dag later. Maar hier in de US is het voornamelijk Independance Day, bevrijdingsdag. Dus iedereen is vrij, behalve Koos die vrolijk volgens de Nederlandse regels werkt. Aangezien het kantoor 'dicht' was, was er geen airconditioning en liep de temperatuur daar op tot een (on)aangename 30/35 graden. Dus alleen 's ochtends gewerkt. Op de heenweg was het heeerlijk rustig op de weg, dat moeten ze vaker doen. En natuurlijk was het volkslied op de radio.
Vanavond gaan we hopelijk naar Miller Outdoor Theatre, alwaar een symfonie orkest wat muziek gaat speulen en daarna kanonnen en vuurwerk. Alleen het begint pas om half negen en duurt tot half elf, dus wat Rens en Thomas er van vinden weten we nog niet zeker.
De zomer wordt zomerder en zomerder hier, net als in Nederland waarschijnlijk. We zitten vaak in het zwembad, wat nog steeds een aangename 34 graden is. Soms is dat een beetje warm, maar je houdt het er lang in vol en als je er uit stapt, voelt het toch lekker koel omdat je nat bent. En dat terwijl het nu toch echt elke dag wel weer 95F (35C) is. En binnen doen we de airco op 78F (25C), en dat lijkt gewoon koud als je nat naar binnen loopt...
Toen we anderhalf jaar geleden hier heen gingen, hadden we het idee 'veel van de US' te gaan zien. Even later hoopten we dat dat 'veel van Texas' zou worden, aangezien dat net zo groot is als Frankrijk, de Benelux en een stuk van Duitsland samen. Maar dingen als de Pacific/West Coast met San Francisco, Los Angeles en Hollywood, de Route 66, de Grand Canyon en Yosemite National Park blijven toch tot de verbeelding spreken. Dus ergens volgend jaar willen we een trip naar het Westen maken om een aantal van deze dingen te zien. De manier om dat met een gezin te doen is met een auto en dan in hotels te slapen, of een RV (camper). Een auto + hotels is natuurlijk heel duur, al is een RV ook niet gratis. Maar een beetje zoeken, af en toe wat orienteren enzo, en plots was daar een aanbieding (van een site die we al eerder hadden gezien) om voor 50% een RV te huren. Die moest dan wel in Houston opgehaald worden (geen probleem), en moest in Oceanside (bij Los Angeles) afgeleverd worden (geen probleem). En dat moest komende September gebeuren. Een beetje wel een probleem (dat geeft niet echt veel tijd om te sparen). Wikken en wegen en wel doen niet doen en uiteindelijk toch maar besloten het niet te doen.
We hebben toen de knoop nog een keer gelegd en op een andere manier doorgehakt: We gaan gewoon! Als we het willen (en we willen het), dan wordt het er niet goedkoper op, dus we doen het gewoon! Het is niet de ideale timing (voorjaar is beter qua weer) en route ('t is makkelijker om in San Francisco te eindigen in plaats van Los Angeles). Maar we kunnen overal langs waar we langs willen. Dus in September gaan we drie weken cruisen!
De route wordt ongeveer zo: Naar Noord Texas, Amarillo met de Texas Canyon. Over de Route 66 naar Bullhead City, Arizona. Onderweg een uitstapje naar het Noorden naar de Grand Canyon. Vanaf Bullhead City naar het Noorden naar de Hoover Dam en dan Las Vegas (waar Rens en Thomas geen plezier aan hebben, dus waar we waarschijnlijk alleen maar langs rijden). Dan een stukje naar het Westen naar Death Valley. Naar het Noorden langs de Sequoia Forests van California, dan naar het Westen naar Yosemite National Park. Verder naar het Westen naar San Francisco, even Alcatraz, Fisherman's Wharf en de Golden Gate Bridge bekijken. Dan naar het Zuiden over de Pacific Highway naar Los Angeles en een foto maken van Hollywood... Dat wordt een lange trip, van ongeveer 3100 mijl. Dus ongeveer 150 mijl = 2.5/3 uur rijden per dag. Sommige dagen langer dan andere, veel tussenstops, en hopen dat het goed gaat. Anders zullen we een kortere route moeten nemen (of langer onderweg zijn). Terug vliegen naar Houston, en onderweg een verslag schrijven en heul veul foto's maken.
Spannend spannend!
Groeten, *s Hoefakker
Vanavond gaan we hopelijk naar Miller Outdoor Theatre, alwaar een symfonie orkest wat muziek gaat speulen en daarna kanonnen en vuurwerk. Alleen het begint pas om half negen en duurt tot half elf, dus wat Rens en Thomas er van vinden weten we nog niet zeker.
De zomer wordt zomerder en zomerder hier, net als in Nederland waarschijnlijk. We zitten vaak in het zwembad, wat nog steeds een aangename 34 graden is. Soms is dat een beetje warm, maar je houdt het er lang in vol en als je er uit stapt, voelt het toch lekker koel omdat je nat bent. En dat terwijl het nu toch echt elke dag wel weer 95F (35C) is. En binnen doen we de airco op 78F (25C), en dat lijkt gewoon koud als je nat naar binnen loopt...
Toen we anderhalf jaar geleden hier heen gingen, hadden we het idee 'veel van de US' te gaan zien. Even later hoopten we dat dat 'veel van Texas' zou worden, aangezien dat net zo groot is als Frankrijk, de Benelux en een stuk van Duitsland samen. Maar dingen als de Pacific/West Coast met San Francisco, Los Angeles en Hollywood, de Route 66, de Grand Canyon en Yosemite National Park blijven toch tot de verbeelding spreken. Dus ergens volgend jaar willen we een trip naar het Westen maken om een aantal van deze dingen te zien. De manier om dat met een gezin te doen is met een auto en dan in hotels te slapen, of een RV (camper). Een auto + hotels is natuurlijk heel duur, al is een RV ook niet gratis. Maar een beetje zoeken, af en toe wat orienteren enzo, en plots was daar een aanbieding (van een site die we al eerder hadden gezien) om voor 50% een RV te huren. Die moest dan wel in Houston opgehaald worden (geen probleem), en moest in Oceanside (bij Los Angeles) afgeleverd worden (geen probleem). En dat moest komende September gebeuren. Een beetje wel een probleem (dat geeft niet echt veel tijd om te sparen). Wikken en wegen en wel doen niet doen en uiteindelijk toch maar besloten het niet te doen.
We hebben toen de knoop nog een keer gelegd en op een andere manier doorgehakt: We gaan gewoon! Als we het willen (en we willen het), dan wordt het er niet goedkoper op, dus we doen het gewoon! Het is niet de ideale timing (voorjaar is beter qua weer) en route ('t is makkelijker om in San Francisco te eindigen in plaats van Los Angeles). Maar we kunnen overal langs waar we langs willen. Dus in September gaan we drie weken cruisen!
De route wordt ongeveer zo: Naar Noord Texas, Amarillo met de Texas Canyon. Over de Route 66 naar Bullhead City, Arizona. Onderweg een uitstapje naar het Noorden naar de Grand Canyon. Vanaf Bullhead City naar het Noorden naar de Hoover Dam en dan Las Vegas (waar Rens en Thomas geen plezier aan hebben, dus waar we waarschijnlijk alleen maar langs rijden). Dan een stukje naar het Westen naar Death Valley. Naar het Noorden langs de Sequoia Forests van California, dan naar het Westen naar Yosemite National Park. Verder naar het Westen naar San Francisco, even Alcatraz, Fisherman's Wharf en de Golden Gate Bridge bekijken. Dan naar het Zuiden over de Pacific Highway naar Los Angeles en een foto maken van Hollywood... Dat wordt een lange trip, van ongeveer 3100 mijl. Dus ongeveer 150 mijl = 2.5/3 uur rijden per dag. Sommige dagen langer dan andere, veel tussenstops, en hopen dat het goed gaat. Anders zullen we een kortere route moeten nemen (of langer onderweg zijn). Terug vliegen naar Houston, en onderweg een verslag schrijven en heul veul foto's maken.
Spannend spannend!
Groeten, *s Hoefakker
Thursday, June 9, 2011
Chillen in het bubbelbad
Na twee maanden is het de hoogste tijd voor een nieuw stuk. Het kookpunt is bereikt, het eten is al aangebrand, de wekker is gegaan, het is al lang twaalf uur geweest, de koek is op, de tijd van wachten is voorbij en zie hier een nieuw verhaaltje vanuit Texas. Wat er allemaal gebeurt is afgelopen twee maanden? Geen idee.
De meesten van jullie hebben ons de afgelopen twee/drie weken in Nederland in levende lijve getroffen. We hebben onwijs veel gedaan in Nederland, en toch nog lang niet alles. Iedere keer weer blijkt twee weken te kort om de sociale contacten van een paar maanden/half jaar weer allemaal bij te werken.
We hebben de verjaardagen van neef Hille en oma Van Huizen mee gevierd. We hebben de vrijgezellenfeesten en de bruiloft van broer Jeroen en nu zus Geralda mee gevierd. We hebben een leuke bbq gehad in de tuin van pa & ma Hoefakker. We hebben een paar dagen het huis van broer Rien en zus Marijke mogen proberen. We hebben een gezellig broersweekend en schoonzussendag gehad. Rens heeft elke gelegenheid te baat genomen om 'ff de toren te kijken' als de klok weer eens sloeg (tsja zulke mooie kerktorens hebben we hier niet). We hebben een beetje aan ons huis en Marijke d'r auto geklust. We hebben stroopwafels, kroketten en vis gegeten en Hertog Jan gedronken. En na een te lange en vermoeiende vlucht zijn we weer heerlijk thuis.
Genieten van ons huis, het weer, de kakkerlakken, de tuin en het zwembad. We hebben Rens dinsdagmorgen leren zwemmen, en heus, hij kan het aardig. Hij blijft zelf drijven en kan met zijn handen en voeten als een hondje een beetje vooruit komen. Hij vindt het prachtig!
Het weer is goed genoeg om in het zwembad te zitten, vandaag bijvoorbeeld 94F, feels like 103F, 50% luchtvochtigheid, vannacht 74F. Dat is dus vertaald naar Celsius: 34C, voelt aan als 39C, vannacht 23C. Lekker warm dus allemaal. Het zwembadwater is ook naar een aangename 34C verwarmd, dus van schrikeffect is geen sprake meer. Het nadeel daarvan is dat elkaar nat spuiten niet echt leuk meer is. Het voordeel is dat je lekker een tijd in het zwembad kunt zitten, ook 's avonds, en het gewoon behaaglijk hebt. Een beetje als een koel bad.
De eerste nacht werd Koos gewekt door een kakkerlak(je) (2cm lang) die op zijn gezicht kwam zitten. Dat werkt beter dan een traditionele wekker of koffie, alleen de tijd is wat lastig in te stellen. Dus op zoek naar dat beest. Alleen die laat zich natuurlijk niet meer zien. Weer gaan slapen. En toen liet hij zich wel horen. Opgespoord, netjes plat gevouwen en in de prullenbak gedeponeerd. Dat zal hem leren.
Verder zijn JD en Sarah met kids geweest voor een soort afscheids diner, ze vertrokken afgelopen zaterdag naar Fort Worth, bij Dallas. Dat is 273 mijl verderop, 4 uur en 3 kwartier rijden. Gaan we dus maar een keer doen. JD heeft daar een nieuwe functie bij Exxon gekregen, en ze hebben er veel zin in.
BREAKING NEWS: THOMAS IN HET WATER GEVALLEN
Els belde vandaag dat ze staat te trillen op d'r benen omdat Thomas net in het water is gereden met z'n loopauto. Ze had hem er al wel uitgehaald voordat ze belde. En ik had nog wel zo'n mooi hek gemaakt!
Het is de afgelopen weken alleen best heet en droog geweest, dus het hek is helemaal uitgedroogd en gekrompen, dus de grendel sluit niet meer. En Els, verdiept in haar boek, had niet in de gaten dat Thomas het hek open had geduwd met zijn loopauto, en schrok op van een luide plonsch. Hij heeft het overleefd en is alweer helemaal blij.
Update: Hek gemaakt.
De meesten van jullie hebben ons de afgelopen twee/drie weken in Nederland in levende lijve getroffen. We hebben onwijs veel gedaan in Nederland, en toch nog lang niet alles. Iedere keer weer blijkt twee weken te kort om de sociale contacten van een paar maanden/half jaar weer allemaal bij te werken.
We hebben de verjaardagen van neef Hille en oma Van Huizen mee gevierd. We hebben de vrijgezellenfeesten en de bruiloft van broer Jeroen en nu zus Geralda mee gevierd. We hebben een leuke bbq gehad in de tuin van pa & ma Hoefakker. We hebben een paar dagen het huis van broer Rien en zus Marijke mogen proberen. We hebben een gezellig broersweekend en schoonzussendag gehad. Rens heeft elke gelegenheid te baat genomen om 'ff de toren te kijken' als de klok weer eens sloeg (tsja zulke mooie kerktorens hebben we hier niet). We hebben een beetje aan ons huis en Marijke d'r auto geklust. We hebben stroopwafels, kroketten en vis gegeten en Hertog Jan gedronken. En na een te lange en vermoeiende vlucht zijn we weer heerlijk thuis.
Genieten van ons huis, het weer, de kakkerlakken, de tuin en het zwembad. We hebben Rens dinsdagmorgen leren zwemmen, en heus, hij kan het aardig. Hij blijft zelf drijven en kan met zijn handen en voeten als een hondje een beetje vooruit komen. Hij vindt het prachtig!
Het weer is goed genoeg om in het zwembad te zitten, vandaag bijvoorbeeld 94F, feels like 103F, 50% luchtvochtigheid, vannacht 74F. Dat is dus vertaald naar Celsius: 34C, voelt aan als 39C, vannacht 23C. Lekker warm dus allemaal. Het zwembadwater is ook naar een aangename 34C verwarmd, dus van schrikeffect is geen sprake meer. Het nadeel daarvan is dat elkaar nat spuiten niet echt leuk meer is. Het voordeel is dat je lekker een tijd in het zwembad kunt zitten, ook 's avonds, en het gewoon behaaglijk hebt. Een beetje als een koel bad.
De eerste nacht werd Koos gewekt door een kakkerlak(je) (2cm lang) die op zijn gezicht kwam zitten. Dat werkt beter dan een traditionele wekker of koffie, alleen de tijd is wat lastig in te stellen. Dus op zoek naar dat beest. Alleen die laat zich natuurlijk niet meer zien. Weer gaan slapen. En toen liet hij zich wel horen. Opgespoord, netjes plat gevouwen en in de prullenbak gedeponeerd. Dat zal hem leren.
Verder zijn JD en Sarah met kids geweest voor een soort afscheids diner, ze vertrokken afgelopen zaterdag naar Fort Worth, bij Dallas. Dat is 273 mijl verderop, 4 uur en 3 kwartier rijden. Gaan we dus maar een keer doen. JD heeft daar een nieuwe functie bij Exxon gekregen, en ze hebben er veel zin in.
BREAKING NEWS: THOMAS IN HET WATER GEVALLEN
Els belde vandaag dat ze staat te trillen op d'r benen omdat Thomas net in het water is gereden met z'n loopauto. Ze had hem er al wel uitgehaald voordat ze belde. En ik had nog wel zo'n mooi hek gemaakt!
Het is de afgelopen weken alleen best heet en droog geweest, dus het hek is helemaal uitgedroogd en gekrompen, dus de grendel sluit niet meer. En Els, verdiept in haar boek, had niet in de gaten dat Thomas het hek open had geduwd met zijn loopauto, en schrok op van een luide plonsch. Hij heeft het overleefd en is alweer helemaal blij.
Update: Hek gemaakt.
Sunday, April 10, 2011
Hejjookherintreujders???
Alweer twee weken gelededn... De tijd vliegt, en de temperatuur vliegt omhoog. Het is nu nog net te doen om buiten te zitten, maar van stil zitten ga je wel zweten. Van grasmaaien ook. Maar 's avonds is het zeker lekker. Ons bankje van craigslist (marktplaats) is netjes opgeknapt en staat nu voor het huis, dus daar kunnen we lekker zitten en buren kijken.
We weten niet meer wat we allemaal gedaan hebben afgelopen tijd, Els weet zelfs niet meer wat ze gisteren gegeten heeft. Nou, da's niet zo moeilijk: Hetzelfde als eergisteren.
Want toen waren Austin, Amber en Cib hier. Rens heeft de tijd van z'n leven gehad, hij kon heerlijk spelen met Cib (2,5, bijna 3 jaar). Alleen ze eten niet zoveel, dus zaterdag hebben we de rest opgegeten.
Zaterdag was ook de crawfish boil met de men of Christ the King. Crawfish is een soort garnaal wat hier in de Golf van Mexico gevist wordt, en je kunt het alleen in eind maart/april krijgen. Men of Christ the King is de mannen van de kerk. En boil is koken. Dus we gingen garnalen koken, pellen en opeten voor lunch, van 12 tot 3 ofzo.
Er was een man of 40, er was een fust bier en 300 pound (135kg) crawfish, levend krioelend en in afwachting van hun laatste zwempartij. Ze maken ze heel heet/kruidig/scherp, voor de rest zit er weinig smaak aan. Maar het is wel gezellig om zo een beetje bezig te zijn, 10 seconden pellen per crawfish en dan heb je een theelepeltje hap. Zat tijd om te kletsen en bier te drinken dus.
Maar dan... Aan het eind was er nog 100 pounds (45kg) over. Wie er zin heeft om te pellen? Want ze blijven niet leven, dus moeten ze gekookt, en dan blijven ze niet goed in hun schilletje, dus moeten ze gepeld. Dus nu ben ik koning garnalenpeller, en kan ik altijd nog als herintreder aan de slag.
Vanmiddag gezellig Sarah's verjaardag gevierd, bij Jonathan en Sol (goeie vrienden van hullie, kennissen van ons). Sarah's ouders waren even een weekendje over vanuit Pennsylvania (3/4 uur vliegen). Het was erg leuk om die ook eens te zien.
Met Rens en Thomas gaat het best goed: Thomas heeft vaccinaties gehad en een oorontsteking, Rens eet en slaapt de laatste tijd erg slecht. Maar Thomas gedraagt zich nog altijd even blij, en Rens kunnen we steeds beter negeren als hij ligt te zeuren in bed.
Dat was weer een nieuw verhaal van *s Hoefakker
Welterusten!!!
We weten niet meer wat we allemaal gedaan hebben afgelopen tijd, Els weet zelfs niet meer wat ze gisteren gegeten heeft. Nou, da's niet zo moeilijk: Hetzelfde als eergisteren.
Want toen waren Austin, Amber en Cib hier. Rens heeft de tijd van z'n leven gehad, hij kon heerlijk spelen met Cib (2,5, bijna 3 jaar). Alleen ze eten niet zoveel, dus zaterdag hebben we de rest opgegeten.
Zaterdag was ook de crawfish boil met de men of Christ the King. Crawfish is een soort garnaal wat hier in de Golf van Mexico gevist wordt, en je kunt het alleen in eind maart/april krijgen. Men of Christ the King is de mannen van de kerk. En boil is koken. Dus we gingen garnalen koken, pellen en opeten voor lunch, van 12 tot 3 ofzo.
Er was een man of 40, er was een fust bier en 300 pound (135kg) crawfish, levend krioelend en in afwachting van hun laatste zwempartij. Ze maken ze heel heet/kruidig/scherp, voor de rest zit er weinig smaak aan. Maar het is wel gezellig om zo een beetje bezig te zijn, 10 seconden pellen per crawfish en dan heb je een theelepeltje hap. Zat tijd om te kletsen en bier te drinken dus.
Maar dan... Aan het eind was er nog 100 pounds (45kg) over. Wie er zin heeft om te pellen? Want ze blijven niet leven, dus moeten ze gekookt, en dan blijven ze niet goed in hun schilletje, dus moeten ze gepeld. Dus nu ben ik koning garnalenpeller, en kan ik altijd nog als herintreder aan de slag.
Vanmiddag gezellig Sarah's verjaardag gevierd, bij Jonathan en Sol (goeie vrienden van hullie, kennissen van ons). Sarah's ouders waren even een weekendje over vanuit Pennsylvania (3/4 uur vliegen). Het was erg leuk om die ook eens te zien.
Met Rens en Thomas gaat het best goed: Thomas heeft vaccinaties gehad en een oorontsteking, Rens eet en slaapt de laatste tijd erg slecht. Maar Thomas gedraagt zich nog altijd even blij, en Rens kunnen we steeds beter negeren als hij ligt te zeuren in bed.
Dat was weer een nieuw verhaal van *s Hoefakker
Welterusten!!!
Tuesday, March 29, 2011
Van het zwembad, de auto en Mexicanen.
Hier maar weer ff een kort bericht van ons. Ouders Hoefakker zijn weer veilig thuis, en hebben alweer de nodige verjaardagen achter de rug. Pa heeft goed zijn best gedaan in de tuin, en de huisbaas was er heel blij mee. Hij vond het mooie blommetjes.
Het hek is nog steeds niet af, en Rens is dus ook maar eens het zwembad in geduveld. We waren netjes blaadjes aan het vissen, en ga hem maar eens uitleggen dat hij dan niet ook met z'n bezempie in het water mag. Normaal is hij altijd heel voorzichtig, en hij luistert ook goed, dus vooruit, jij mag papa helpen het water vegen. Dus hij staat een meter van me af, ik kijk even de andere kant op, en hoor een plons. Wat zou dat nou zijn. Ik draai me eens om, en zie waarempel Rens in het water liggen! Hij draait zich onder water keurig om, z'n gezicht weer naar boven, hij probeert echt te zwemmen. Dus ik zeg: Daar is de trap! Ik ben benieuwd of hij het redt.
Nee nee nee natuurlijk. Het ging ongeveer zo, en je moet snel lezen: Ik hoor een plons draai me om sta naast hem in het water hij staat weer op de kant en ik ook. Al met al heeft het denk ik 2 of misschien 2.5 seconden geduurd. Mijn portemonnee was van de binnenkant niet eens nat, zo snel stond ik alweer op de kant. Hij dus ook, hij was ook alleen van buiten maar nat.
En huilen dat ie er weer in wil! Nee, ook niet. Hij was enorm geschrokken natuurlijk. Hard huilen wel, dus gelukkig geen water binnen gekregen. Het heeft een half uur geduurd voordat hij weer een beetje bij was, en een nacht slecht slapen. Niet zo leuk allemaal, maar eigenlijk zat het er een keer aan te komen natuurlijk. Het blijft opletten, en zolang je er bij bent, is er eigenlijk niks aan de hand behalve een enorme schrik. Maar de volgende dag zat hij alweer gezellig met z'n voetjes in het water te spartelen.
En het hek werkt uitstekend, hij kan het zelf niet open maken. Dus in principe zijn we er altijd bij als hij bij het zwembad kan.
Afgelopen weekend hebben we ook een auto gekocht. Binnen budget was het lastig wat goeds te vinden, of oud en redelijk veel mijlen, of nieuwer en heul veul mijlen. We hebben nu dat laatste, nu maar hopen dat dat een goede keus was. Het blijft toch altijd een gok. Het is een Ford Fivehundred, heeft een ongeluk gehad en is weer opgeknapt. Zuinig, mwah. Ja voor hier wel. 't Is maar een 3.0 liter V6. Hij schakelt zonder dat je het door hebt (ja, hij schakelt wel echt), De motor klinkt uitstekend, het enige waar ik nog een beetje twijfels bij heb is de remmen. Ze hebben er wat aan gedaan, maar ik heb toch het gevoel dat ik binnenkort eens wat remschijven moet vervangen. We houden het in de gaten.
Wel leuk, in onze Mazda zat een geluid en een trilling precies bij 55mph. Echt niet leuk om die snelheid te (moeten) rijden. We dachten dat dat wel een dure reparatie zou worden, lagers bijvoorbeeld: Tussen de 300 en 600 dollar. Dus ik vraag die Mexicaan of hij eens wil kijken. Yes of course, is probably tires! Even voelen, en ja hoor, een bobbel in een band. Moet natuurlijk direct vervangen worden. Maar hij heeft wel een vriend aan de overkant met gebruikte banden. Nou, de andere drie zijn ook gebruikt, dus daar heb ik niet zoveel op tegen. Hij regelt een vriendenprijsje, en voor 35 dollar is het probleem verholpen. Ik denk dat ik vaker naar dat soort mannekes ga, zeker met onze 'nieuwe' auto. Maar nog liever helemaal niet. We zien wel.
En verder is het hier heel mooi weer, de heater van het zwembad doet het nog niet, maar over vijf weken hebben we die ook niet meer nodig. We hebben wel een nieuw bad, het oude hadden ze 'geschilderd', maar de verf bladderde er aan alle kanten (binnenkanten) af. Niet erg gezond, niet erg mooi. Dus eindelijk, een week of vier/vijf na het gemeld te hebben, hebben we binnen twee Mexicaanse dagen een nieuw bad. En die Mexicaanse dagen zijn zo voorbij en tellen maar half. Met andere woorden: Ze zijn vrijdag begonnen, elke dag een paar uurtjes, en morgen hopen ze dan toch echt klaar te zijn. Manana manana. Och, we zijn allang blij dat het gebeurt, en het ziet er goed uit.
Nou, de meest hartelijke groeten maar weer,
*s Hoefakker
Het hek is nog steeds niet af, en Rens is dus ook maar eens het zwembad in geduveld. We waren netjes blaadjes aan het vissen, en ga hem maar eens uitleggen dat hij dan niet ook met z'n bezempie in het water mag. Normaal is hij altijd heel voorzichtig, en hij luistert ook goed, dus vooruit, jij mag papa helpen het water vegen. Dus hij staat een meter van me af, ik kijk even de andere kant op, en hoor een plons. Wat zou dat nou zijn. Ik draai me eens om, en zie waarempel Rens in het water liggen! Hij draait zich onder water keurig om, z'n gezicht weer naar boven, hij probeert echt te zwemmen. Dus ik zeg: Daar is de trap! Ik ben benieuwd of hij het redt.
Nee nee nee natuurlijk. Het ging ongeveer zo, en je moet snel lezen: Ik hoor een plons draai me om sta naast hem in het water hij staat weer op de kant en ik ook. Al met al heeft het denk ik 2 of misschien 2.5 seconden geduurd. Mijn portemonnee was van de binnenkant niet eens nat, zo snel stond ik alweer op de kant. Hij dus ook, hij was ook alleen van buiten maar nat.
En huilen dat ie er weer in wil! Nee, ook niet. Hij was enorm geschrokken natuurlijk. Hard huilen wel, dus gelukkig geen water binnen gekregen. Het heeft een half uur geduurd voordat hij weer een beetje bij was, en een nacht slecht slapen. Niet zo leuk allemaal, maar eigenlijk zat het er een keer aan te komen natuurlijk. Het blijft opletten, en zolang je er bij bent, is er eigenlijk niks aan de hand behalve een enorme schrik. Maar de volgende dag zat hij alweer gezellig met z'n voetjes in het water te spartelen.
En het hek werkt uitstekend, hij kan het zelf niet open maken. Dus in principe zijn we er altijd bij als hij bij het zwembad kan.
Afgelopen weekend hebben we ook een auto gekocht. Binnen budget was het lastig wat goeds te vinden, of oud en redelijk veel mijlen, of nieuwer en heul veul mijlen. We hebben nu dat laatste, nu maar hopen dat dat een goede keus was. Het blijft toch altijd een gok. Het is een Ford Fivehundred, heeft een ongeluk gehad en is weer opgeknapt. Zuinig, mwah. Ja voor hier wel. 't Is maar een 3.0 liter V6. Hij schakelt zonder dat je het door hebt (ja, hij schakelt wel echt), De motor klinkt uitstekend, het enige waar ik nog een beetje twijfels bij heb is de remmen. Ze hebben er wat aan gedaan, maar ik heb toch het gevoel dat ik binnenkort eens wat remschijven moet vervangen. We houden het in de gaten.
Wel leuk, in onze Mazda zat een geluid en een trilling precies bij 55mph. Echt niet leuk om die snelheid te (moeten) rijden. We dachten dat dat wel een dure reparatie zou worden, lagers bijvoorbeeld: Tussen de 300 en 600 dollar. Dus ik vraag die Mexicaan of hij eens wil kijken. Yes of course, is probably tires! Even voelen, en ja hoor, een bobbel in een band. Moet natuurlijk direct vervangen worden. Maar hij heeft wel een vriend aan de overkant met gebruikte banden. Nou, de andere drie zijn ook gebruikt, dus daar heb ik niet zoveel op tegen. Hij regelt een vriendenprijsje, en voor 35 dollar is het probleem verholpen. Ik denk dat ik vaker naar dat soort mannekes ga, zeker met onze 'nieuwe' auto. Maar nog liever helemaal niet. We zien wel.
En verder is het hier heel mooi weer, de heater van het zwembad doet het nog niet, maar over vijf weken hebben we die ook niet meer nodig. We hebben wel een nieuw bad, het oude hadden ze 'geschilderd', maar de verf bladderde er aan alle kanten (binnenkanten) af. Niet erg gezond, niet erg mooi. Dus eindelijk, een week of vier/vijf na het gemeld te hebben, hebben we binnen twee Mexicaanse dagen een nieuw bad. En die Mexicaanse dagen zijn zo voorbij en tellen maar half. Met andere woorden: Ze zijn vrijdag begonnen, elke dag een paar uurtjes, en morgen hopen ze dan toch echt klaar te zijn. Manana manana. Och, we zijn allang blij dat het gebeurt, en het ziet er goed uit.
Nou, de meest hartelijke groeten maar weer,
*s Hoefakker
Subscribe to:
Posts (Atom)