'Storm': Het gaat vriezen!!! Vannacht was het nog lekker warm, 70F/20C. Vanmorgen was het volgens een weerkaartje een half uur naar het noorden ineens 40F/5C en een half uur naar het zuiden 80F/25C.
Een typisch voorbeeld van hoe snel het weer kan omslaan hier in Texas. De hele dag heeft de wind stevig gewaaid en koude lucht vanaf de Noordpool ongeveer over Canada heen over de VS heen naar Texas geblazen. Waar we het zondag nog te warm hadden en T-shirt, lange broek en slippers toen we naar het park gingen, is het nu zo koud dat we weer met truien aan binnen zitten.

Fitness: We zijn vorige week begonnen met fitness. Koos donderdagavond voor het eerst, Els zaterdagmiddag en Koos ook weer. Maandag weer allebei geweest. En het is leuk!
Wat is er nou leuk aan een fitness zaal? Nou, ze proberen je spierpijn te laten krijgen, en daar zijn ze aardig goed in. En dat geeft gewoon het voldane gevoel dat je weer eens iets gedaan hebt, sinds lange tijd. Al staan de gewichten en loopmolens er precies zo bij als je weer weggaat. Alle energie die je hebt verbruikt is omgezet in warmte, dus de airco in de fitnesszaal moet weer harder zijn best doen, onze persoonlijke CO2 uitstoot is tijdelijk wat omhoog gegaan, dus uiteindelijk dragen we gewoon ons steentje bij aan de opwarming van de aarde. Hoe nobel.
En achteraf zit je dus met de gebakken peren. Die gebakken peren zijn nu een metafoor voor spierpijn. Het doel? Gezond blijven. Koos heeft laatst een eindje geskeelerd (dat kan heel goed in de nieuwe buurt), maar de elfstedentocht zit er voorlopig niet in, en dat ligt dan niet aan de temperatuur in Friesland maar aan het aantal steden. Een stad zou prima gaan. En de conditie van Els... Veel verder dan een rondje om het blok op Rens tempo gaat dat ook niet. Tijd om meer te gaan bewegen dus.
Nou heeft Koos zelf wel zo'n gewicht ding, en hardlopen kun je altijd, maar de discipline om dat met regelmaat te doen of juist je lichaam niet te forceren is lastig op te brengen. Dus dan maar betalen aan zo'n fitness school, dat is een extra motivatie om toch maar te gaan, en daarbij is het assortiment apparaten en dus oefeningen een stuk interessanter en wordt er op je gelet door een instructeur en wordt je vooruitgang nauwlettend in de gaten gehouden. Leuk dus, vooral als je ziet wat de vooruitgang (jaja, na drie keer al) is.

Verder nog iets nieuws te vertellen? Ja:
Afgelopen weekend was de Paul Tripp Marriage conference. Paul Tripp is een meneer uit Philadelphia die spreekt op allerlei conferenties, en nu dus over het huwelijk. Hij is zelf marriage counselor, en heeft al 35 jaar ervaring met het huwelijk. En wat bleek? Wij doen het helemaal verkeerd. Grapje. En toch ook weer niet.
Uiteindelijk kwam zijn verhaal neer op een algemene 'theorie' (dat klinkt zo theoretisch, maar dat was het niet) die je eigenlijk op heel je leven kan toepassen. De basis waren de bijbelteksten 'zoek geen schatten op aarde waar roest ze kan aantasten, maar verzamel schatten in de hemel', 'Een goede boom brengt goede vrucht voort, een slechte boom slechte', en zo nog een paar.
Vrijdagavond en zaterdagmorgen eerste deel gingen over 'Ik wil Ik wil Ik wil Ik wil Ik wil Ik wil Ik wil', en liet hij zien dat mensen van nature dingen doen vanuit 'Ik wil'.
Verder vergeleek hij uitgaan/daten van tegenwoordig in de Westerse cultuur met een auto kopen: Je moet jezelf zo mooi mogelijk voordoen, je moet jezelf proberen te verkopen, als de ander je niet bevalt moet je verder kijken en laat je vooral niet van je mindere kanten zien. Als je dan getrouwd bent, en je partner blijkt stinkvoeten te hebben of zijn/haar vuile was te laten slingeren, denk je: Daar ben ik toch niet mee getrouwd??? Welnu, hier een eye opener: Daar ben je wel mee getrouwd, maar diegene met wie je verkering had was niet echt.
En zo nog een heleboel rake/radicale/confronterende voorbeelden, waarin je jezelf meer of minder kon herkennen (meestal meer). Ik zal ze hier niet allemaal opschrijven, want ik weet ze niet allemaal meer en dan wordt het zo'n lang verhaal.
In het eerste deel stelde hij dus dat mensen geneigd zijn voor zichzelf te leven, voor het 'Kingdom of self'. Daartegenover stelde hij het 'Kingdom of God', wat er totaal anders uitziet. Daar ben je zelf niet meer belangrijk, maar daar begint het met besef van de ongelofelijke genade die wij van God hebben ontvangen. Daardoor kun je uit dankbaarheid voor God leven, en 'de ander uitnemender achten dan jezelf'.
Niks nieuws eigenlijk, maar een erg duidelijk, confronterend, goed naar te luisteren, radicaal en vooral ook waar verhaal. Dus nu kunnen we het.
Niet. Helaas. Maar het geeft wel weer een heldere kijk op ons bestaan, op ons huwelijk, en ook op ons ouderschap, werk en hele leven. Amen.

Dat was alweer een hele preek, maar daar kunnen we dus ook nog wel even op teren. Verder is het heel (te?) druk op het werk. Wei, onze nieuwe collega, is drie maanden in Wageningen aan het werk, en dat merken we in de capaciteit natuurlijk. In Wageningen trouwens ook. Och, we komen er wel door, beter te veel dan te weinig denk ik.
Els is druk met fitness, doktersbezoek, women's bible study en de boodschappen. Komende dagen zal er niet zoveel buiten gespeeld worden vanwege de kou, maar het huis is groot zat. Vandaag is Thomas voor de tweede keer naar de dokter geweest, en hij bleek een dubbele oorinfectie te hebben. Medicijnen gehaald, en nu hopen dat het beter wordt.
Och, over die dokter trouwens. Wat een pruts praktijk is dat zeg. Els is er vandaag denk ik anderhalf/twee uur geweest, maar de dokter zelf is binnen een minuut of tien echt wel klaar. Om 9.10 een afspraak, dus om ongeveer 9.00 daar zijn. Netjes melden aan de balie bij de balie zuster dat je er bent. Om 9.10 wordt je netjes binnen geroepen door een speciale binnenroep zuster. Dan mag je in een hokje gaan zitten. Daar laten ze je dan een uur (niet overdreven!) wachten, tot de dokter een keer tijd heeft. Ondertussen komt de opmeet zuster Thomas opmeten, ongeveer vijf minuten werk. Nadat de dokter is geweest en een paar checks heeft gedaan (en oorinfecties heeft geconstateerd, dat dan weer wel), komt er nog een speciale formulieren zuster forumulieren invullen. Daarna mag je Thomas weer aankleden, en mag je terug naar de balie zuster om te betalen. Jullie verzekering? Nee, die kennen we niet, daar werken we niet mee samen. Doe maar even zelf betalen.
En het stomme is: Het is helemaal niet gek dat het zo gaat!!! Elke praktijk heeft allerlei zusters die de 'simpele' dingen doen, en de dokter zelf komt ook eventjes kijken, een beetje zoals de tandartspraktijken in Nederland het tegenwoordig ook steeds meer doen. Maar die lopen nog soepel, hier ben je dus twee uur kwijt aan iets wat in 15 minuten klaar kan zijn! En dan verwachten ze dat je daar dus je kinderen (Rens moet gewoon mee natuurlijk) daar zo lang vermaakt. Rens wordt vervelend, Thomas krijgt honger, wordt moe, ...
En weet je wat er op een bordje aan het whiteboard staat, in dat kleine behandelkamertje? If you don't keep your appointment, we will charge you $25,- (Als je je afspraak niet nakomt, moet je 25 dollar betalen). Nou vraag ik je, wie komt er hier zijn afspraak niet na? Mag ik ook even wachturen rekenen???

Zucht. Wat kun je eraan doen? We gaan in ieder geval naar een andere dokter, eentje die dan tenminste nog in de buurt is (bovenstaande is uit de vorige buurt). Daar is Els dus druk mee.

Nou, het verhaal is al weer veulste lang, dus ik zeg welterusten.
Groeten, de *s Hoefakkers.

Rust

We zijn weer terug in ons eigen nieuwe huisje. Nog steeds wat dingetjes doen: dozen uitpakken, schappen ophangen, grasmaaier regelen, ... Ondertussen weer aan het werk, Els weer naar vrienden en ons normale leven weer oppakken terwijl we bij proberen te komen van een jetlag.
Thomas slaapt het eerste stuk van de nacht goed door, tot een uur of twaalf, daarna is hij moeilijk weer in slaap te krijgen. Rens heeft vanmorgen tot zes uur geslapen, en toen ging ik er ook uit, dus Rens gelijk maar meegenomen.

De vakantie was wel leuk, maar toch ook weer heel druk. Daar kwam bij dat Rens en Thomas verkouden werden, het op het werk heel druk was, en Els de laatste twee dagen ook ziek was... We hebben veel mensen gezien, maar ook een aantal mensen waar we graag naar toe waren gegaan niet. Het is niet anders, in een paar dagen per jaar kun je niet iedereen zien die je normaal gesproken gedurende een heel jaar ziet.
We hebben een fijn kerstfeest gehad, met beide families. En we hebben een leuke oudjaarsavond gehad. Jeroen en Geralda hadden veel (te veel) vlees en salades en andere dingen gekocht voor een gourmet maaltijd, ik denk dat ze nu nog regelmatig gourmetten.
Verder spelletjes gedaan en vuurwerk gekeken. Rens heeft het ook gezien met een half wakker oog. Hij vond het wel mooi, maar snapte totaal niet waarom dit niet gewoon om een uur of zeven 's avonds kan. Hij heeft een enorme hoeveelheid sterretjes op zien branden, en daar kon hij toch geen genoeg van krijgen.
Nog een week hard gewerkt, en nu lekker weer thuis in Houston.

De inkt is op, dus groeten van *s Hoefakker

Gelukt!

Even een snel bericht vanuit kantoor: We zijn verhuisd! Vrijdag hebben Els en ik alle dozen in een gehuurde truck gesjouwd. Rond de middag konden we de eerste keer naar ons nieuwe adres rijden. Rens is door Els bij JD en Sarah afgezet om met Penny te spelen. Els en ik hebben de truck uitgeladen en zijn om een uur of half drie weer naar het oude huis gereden, en toen hebben we de bedden ingeladen en nog wat meubeldingen. Toen werd het ineens heel druk op ons nieuwe adres met de landlord, de pool maintainance meneer, de locksmith: De landlord kwam uitleggen hoe alles werkt en kennis maken, het zwembad kreeg een schoonmaakbeurt en werd gechecked, de sloten werden vervangen. 's Avonds kwam collega Wei nog helpen, we hebben samen de bank en wat stoelen en nog wat lompe dingen verhuisd. Om een uur of tien naar bed, en meer dan de helft was verhuisd.
De volgende morgen opstaan in het nieuwe huis, ontbijt gehaald, en om 8 uur weer op het oude adres. Begonnen met laatste dingetjes inpakken, tafel uit elkaar halen, box uit elkaar, enz. enz. Om een uur of negen kwamen Rob en Michelle Hays helpen, Michelle heeft de keuken helemaal ingepakt (super!) en Rob en ik zijn begonnen dingen in de truck te gooien. Even later kwam Justice binnen, en nog even later kwam Wei ook weer. Dus met z'n vieren de truck verder ingeladen (Michelle nog steeds kleine dingetjes in dozen aan het gooien, dat is toch altijd meer werk dan je hoopt). Om een uur of elf weer naar het nieuwe adres. Uitladen, en vlak voor de lunch was het gebeurd!
Lekker gelunched en toen kasten in elkaar zetten en dozen uitpakken. En nu, maandagmorgen, is meer dan drie kwart van de dozen uitgepakt, alle kasten staan wel op hun plek. Dus bijna klaar!
En wat een huis... Wat een ruimte! Rens heeft zijn eigen speelkamer waar het niet uitmaakt dat het speelgoed overal ligt. Els kan in diezelfde kamer naaien en andere dingen doen. We hebben een woonkamer zo groot als de oude woonkamer in Ede, maar dan een aparte eetkamer, dus de tafel staat niet in de woonkamer. Keuken tussen woonkamer en eetkamer in. Een hele grote garage, voor twee auto's, daar kunnen we nog eens wat in kwijt! Drie slaapkamers, 1 grote en 2 kleine. En een enorme tuin om het huis heen, dus er is altijd wat te doen! Bladharken, pool schoonmaken, garage opruimen, grasmaaien, weet ik het allemaal.
Nou, nu moet ik aan het werk. Tot volgende week allemaal! Donderdag vliegen we, vrijdagmorgen landen we in de sneeuw. Nu maar hopen dat we niet al te veel vertraging krijgen.

Eten koken

Het is bijna zover: Vrijdag gaan we verhuizen. De laatste tijd stonden de vrije dagen en avonden grotendeels in het teken van inpakken en inpakken, beneden staat het vol met dozen en veel kasten zijn leeg. Het gekke is, afgelopen maand hebben we eigenlijk niks gemist van wat er in de dozen zit. Behalve misschien spelletjes. De vraag is dus of we al die dozen naar het nieuwe adres brengen, of naar de stort. We hebben er heel veel zin in. Een huis, met een tuin en garage! Dat is supergaaf!
De week erop vliegen we naar Nederland, kan Thomas de familie ook eens zien. We hebben op zich wel zin om daar weer eens te zijn, maar de reis er naar toe... Nou ja, we zien wel. En dan hopen dat er nog wat sneeuw ligt, kan Rens daar ook eens mee gooien. Nu moet ie het doen met een paar ballen, z'n auto's, boeken, en nieuwe pannetjes, maar dat maakt zo'n rotherrie.
O ja, Sinterklaas is vorige week niet geweest natuurlijk! Gelukkig had lieve schoonzus M een hele doos met een SNSP (Sint Nicolaas Survival Pakket) gestuurd, dus Rens heeft chocolade sigaretten gerookt, pepernoten gegeten en een vergelijkend onderzoek gedaan naar de smelttemperatuur van chocolade pepernoten. Conclusie: Die smelten wel in je hand, M&M's volgens de reclame niet.
We hadden bij de Ikea een schitterend mooi pannensetje gekocht, met een pan, wok, vergiet, pollepel, roerdinges, opscheplepel en spaghettie opscheplepel. Natuurlijk moet hij ook wat te koken hebben, dus we hebben er een set groente en een set ontbijt bij gedaan. Daar zat ook een snijplank en mes bij. Allemaal van mooie stofjes. Dus nu staat hij de hele dag te koken. Mandarijnenschilletjes in de pan, uit de pan in een doosje, roeren, in de pan, stukje proberen, niet lekker, terug in de pan, uit de pan in een doosje, in de pan, roeren, en als je dit zinnetje twintig minuten achter elkaar door leest, krijg je een idee waar hij de hele dag mee bezig is.
Verder is er weinig gebeurd denk ik, druk op het werk met afronden van projecten voor het eind van het jaar, Rens en Thomas bezig houden, af en toe op bezoek bij vrienden... En we gaan dus bijna verhuizen! Komen jullie allemaal kijken? Het nieuwe adres zetten we niet op het blog, mail maar als je het wil hebben.

Groeten,
Koos, Els, Rens en Thomas!

Tinkle Tinkle!

Eigenlijk is er vrij weinig te melden, maar het is toch weer eens tijd voor een stukje hier. De afgelopen weken hebben we gewoon gewerkt, Koos op het kantoor en Els thuis. Langzamerhand zijn we begonnen wat dozen in te pakken en kasten uit elkaar te schroeven voor de verhuizing. Daar zijn we nog lang niet mee klaar, maar een begin is er. Gek, er staan ongeveer 10 dozen ingepakt met daarin spullen die we blijkbaar ruim een maand niet nodig hebben... We weten eigenlijk niet eens goed wat er in zit! Ja sommige dingen wel natuurlijk, Els gebruikt haar naaimachine bijvoorbeeld niet zo vaak de laatste tijd. Te druk met Rens en Thomas.
Alhoewel, Els is wel aan het experimenteren geslagen met nieuwe recepten. Lekker hoor: Mashed sweet potato's (zoete aardappelpuree), een bruine bonen recept uit Minnesota, en een heerlijke Peach Cobbler (soort perzikentaart als toetje). Uiteraard niet allemaal tegelijk.
Afgelopen zaterdag zijn we weer eens naar Cavender's geweest, de Western kleding winkel. Voor de gein eens gekeken naar boots (cowboylaarzen) voor Rens, beetje passen enzo. Hij vond ze geweldig! En uiteindelijk hebben we zelfs een paar gekocht voor hem. Hij moest nog winterschoenen hebben voor als we in Nederland zijn met de kerst, dus dat kwam wel prima uit. En hij vindt ze mooi!
Een paar weken terug had hij rubberen gele oer Hollandse klompjes gekregen van neef Job, en die vond hij al helemaal geweldig. Overal en altijd moest hij die klompen aan! Maar op het moment zijn de klompen toch echt tweede keus. Een goeie tweede, dat wel, maar tweede. Oh wat is ie trots op z'n boots!
En elke avond wil hij naar buiten om sterren en de maan te kijken. Als hij naar buiten stapt in het donker gaat zijn handje op schouderhoogte en dan open-dicht-open-dicht: Tinkle tinkle! Mooi!
Ook als hij naar de maan kijkt, en je vraagt: Wat is dat? Mooi! Ja, heel mooi. Is dat de maan? Ja, maan, mooi!

Jaja, je maakt wat mee. Overmorgen is het Thanksgiving. Dan gaan we naar JD en Sarah, gaan we daar gezellig eten. En we hebben dus een lang weekend, donderdag en vrijdag vrij. Inpakken!

Anneleen

Onze lieve vriendin, Els haar beste vriendin, is Thuis. Ik denk dat de meeste lezers van ons blog al weten dat Anneleen ernstig ziek was. Het begon twee jaar geleden met een verkoudheid, ging met ups en downs toch bergafwaarts. Na lange verblijven in ziekenhuizen, na wonderbaarlijke herstelperiodes, na harde terugslagen en vooral na veel gevecht van haar en zeker ook haar familie en zonder de hoop te verliezen is ze uiteindelijk door God verlost van het lijden hier.
Wij geloven dat ze nu in de hemel is. Een vraag die wij ons hebben gesteld: Wat doet ze daar nu? Ze helpt mee met het onderhoud in het paradijs, voor het eerst sinds lange tijd weer zwarte handen van de aarde... Zoiets. Zich verbazen over Gods schepping, en bovenal: Zonder lijden, zonder vloek God de eer geven van al het moois waar ze nu van mag genieten.
Verdrietig, ja, we zijn onze lieve Anneleen hier kwijt. Opgelucht, het gevecht is over. Blij, ze kan weer vrij ademen op een plek die mooier en beter is dan wij ons kunnen voorstellen.
Het is erg moeilijk te beseffen, we kunnen nog niet echt afscheid nemen. We hopen de kerkdienst en begrafenis via internet mee te maken, maar het blijft ver weg. Met de Kerst zijn we hopelijk in Nederland, we weten niet goed hoe dat zal zijn...

Hallo? Ween...

En dat was gisteren. Maar wij hebben er niet aan meegedaan. Wat we (Koos en Rens) wel hebben gedaan, is een rondje door de wijk fietsen. En we hebben wat foto's geschoten voor de kijkers thuis, Els en Thomas. En die staan nu op Picasa. We hebben alleen foto's gemaakt van de extremen, de meeste huizen vielen wel mee hoor.
Hoe het werkt? Nou, je gaat net als met St. Maarten langs de deuren, en in plaats van een liedje te zingen, roep je 'Trick or treat!', en dan krijg je snoep. Of ze zijn niet thuis natuurlijk. En het is de bedoeling dat je verkleed gaat. Meer informatie: Halloween. Wel leuk voor de kinderen, en sommige mensen maken er echt wat leuks van.
Verder hebben we niet heel veel meegemaakt. Rens kan op de commode klimmen, dus die hebben we maar uit zijn kamer verplaatst. Verder had hij zich vandaag nat gegoten met een waterflesje, dus zijn hele shirt was nat. Maar Els was Thomas aan het voeden. Ze kon hem wel helpen met shirt uittrekken, en toen heeft ze hem uitgelegd dat hij een shirt moest halen van boven. Zo gezegd, zo gedaan, en een paar minuten later had hij keurig een shirtje uitgezocht uit zijn kast.
Vorige week zijn we bij een aantal huizen wezen kijken waar we eventueel zouden kunnen wonen.
'Maar jullie wonen toch al ergens?'
'Ja, dat klopt.'
'Waarom kijken jullie naar andere huizen dan?'
Dat is een terechte vraag. Het huis waar we nu wonen, is vlakbij kantoor, en in principe groot genoeg, met twee slaapkamers. En iedereen zegt dat dit een erg mooie buurt is. Dat laatste is wel zo, als je het leuk vindt om naar veel restaurantjes en barretjes te gaan. Maar daar komen wij niet echt aan toe, dus dat argument geldt niet voor ons. De nadelen van dit huis zijn, dat het behoorlijk oud, onpraktisch en redelijk slecht onderhouden is.
Bijvoorbeeld: De vensterbank in onze slaapkamer is rot op een hoek. Dus schrapen ze het rotte deel eruit, en plamuren het weer vol. Of barsten in het stucwerk: plamuur, verf, en klaar. Of gaten in de muren waar kakkerlakken door zouden kunnen kruipen: PUR-schuim en klaar. Verder wel aardige lui, maar verder dan cosmetische symptoombestrijding komen ze niet. Wat overigens in veel gevallen in de US zo is, buitenkant gaat vaak boven echte kwaliteit.
In veel gevallen werkt het ook: Als je begint aan de buitenkant, dan wordt de kwaliteit vanzelf beter. Maar niet met oude gebouwen.
Dus nu gaan we verhuizen. Naar een single family home. Dat wil zeggen: Vrijstaand huis. Met een grote tuin er omheen waar Rens in rond kan rennen. Met een dubbele garage, waar de auto en veel rommel in kan, en waar Koos kan klussen. Met drie slaapkamers, een (kleine) woonkamer, mooie keuken, aparte (kleine) eetkamer en nog een soort studeerkamer, waar we Rens zijn speelgoed kwijt kunnen. En een zwembad met borrelbad in de tuin. Supermarkt en park (nog steeds) op loopafstand, werk niet meer. We hopen er half december in te gaan. Het adres maken we tzt, niet via de blog, bekend. We hebben er zoveel zin in! En dan moeten jullie allemaal langs komen, in maart, en dan gaan we ook naar de rodeo, ok?
Groetsels!